Ik zou zoveel willen zeggen,
maar ik weet niet wat..

Ik zou zoveel willen doen,
maar ik weet niet wanneer..

Ik wil zoveel steun geven,
maar ik weet niet hoe..

Ik wil er zo graag zijn,
maar ik weet niet voor wie..

De afgelopen dagen waren zwart. Er is zoveel gezien, zoveel gehoord, zoveel gedaan, zoveel gezegd.. We hebben teveel gezien, teveel gehoord, te weinig gedaan, te weinig kunnen doen..

Het leven gaat door, maar voor zoveel mensen staat het stil.. De tijd gaat door, er moet worden doorgegaan, maar voor zoveel mensen geldt dat niet..

Zij willen juist terug.
Terug naar het moment dat ze hun geliefden gedag zeiden, aanmoedigde een reis te maken, een ticket brachten naar hun kinderen omdat ze het in de chaos waren vergeten mee te nemen van de keukentafel. Terug naar het moment dat ze besloten een week langer in Europa te blijven en hun kinderen alvast mee terug stuurden met opa en oma om zich voor te bereiden op school..
Terug, gewoon terug.

Terug naar het moment dat hun geliefden nog bij ze waren. Ze elkaar een knuffel konden geven, een zoen, een liefdevolle kus. Terug naar het moment waarop hun kind zei: “Pap en Mam, maak je geen zorgen, ik ben over 3 weken weer terug”.
Terug, gewoon terug.

Maar terug kan niet meer.