Zoveel woede, zoveel onbegrip, ‘zoveel vertraging’, zoveel egoïsme, zoveel gevoelens, zoveel tranen, zoveel verdriet..

Twee keer per week zit ik minimaal drie uur in de trein. Drie uur als alles goed gaat, langer met vertraging. In die drie uur hoor ik regelmatig dat er op een bepaald traject even geen treinen meer rijden, vanwege ‘helaas een aanrijding met een persoon’. Om me heen kijkend zie ik zuchtende mensen, balende mensen, boze mensen. Teveel ego’s, teveel stress, teveel haast, te weinig compassie.

Weinig mensen die even, al is het maar vijf seconden, stilstaan bij het leven wat net is opgehouden te bestaan. Het leven wat door iemand zelf beëindigd is. Zelf, maar niet naar eigen keuze. Niemand wil opgroeien om dood te gaan. Tenzij het leven zo fucked up is dat de dood er rooskleurig uit ziet.

Deze week al twee. Terwijl ik in de trein zat. ‘Gelukkig’ nog nooit in dié trein. Twee mensen die, met de feestdagen voor de deur, het leven niet meer het leven waard vinden. Die de gedachte van nog een dag door moeten komen, zo zwaar vinden dat voor een trein springen, er een einde aan maken, de enige oplossing is. Alsof dat al niet meer dan zwaar genoeg is, moeten ze dat van de meeste medereizigers in het vervolg maar lekker thuis doen. Dan hebben zij en de conducteur, want daar denken ze dan wel aan, er tenminste geen last van.

Mensen die zo redeneren missen, wat mij betreft, een hersencelletje of twee. Erbij wetend dat een groot deel van de mensen die dit soort uitspraken doen, het ontzettend naar zijn of haar zin heeft op de leuke opleiding waar ze nu te laat voor komen, hierdoor een uurtje moeten wachten om hun geliefde een welkom-thuis-kus te geven, later zijn bij de leuke baan die ze hebben of hun vrienden even moeten laten wachten om bier te gaan hakken in de kroeg. Mensen die het goed hebben vergeten wel eens dat andere mensen misschien niet zo gelukkig zijn als zij, zeker in de koudere maanden, als de bladeren vallen.

Terwijl veel mensen over een maandje gezellig met elkaar aan het eten zijn, drankjes drinken, cadeautjes uitpakken en spelletjes spelen, wat voor hen misschien wel de mooiste dagen van het jaar zijn, voor sommige mensen de dagen waar ze het meest tegenop zien. Dagen waarop iedereen om hun heen gelukkig is (lijkt), warmte heeft en liefde voelt, maar zij niet. Althans dat voelen ze. Dat denken ze.

“Well everyone I know has got a reason, To say, put the past away,
I wish you would step back from that ledge my friend,
You could cut ties with all the lies, That you’ve been living in,
And if you do not want to see me again, I would understand,
I would understand. ”

Third Eye Blind – Jumper